Разговор со Blaeks – Пиратска Партија Србија

Деновиве имавме прилика да чуеме дека Пиратската Партија во Србија почнува да собира потписи за официјализирање и пуштање во политичката тргка и активно делува против АКТА и сличните закани против слободниот интернет. Вчера видовме и дека Анонимус Србија ја пушти пораката “Почна”. Blaeks е еден од главните актери во сето ова, па решив да го прашам неколку прашања.


Се најдовме на социјалните медиуми и не знам многу за Blaeks offline. Кој е всушност Blaeks?

Blaeks е нормален, обичен и одговорен киборг. Во текот на денот работи како тренер, рехабилитира луѓе после сериозни повреди и операции на локомоторниот апарат, работи на слабеење и рекреација. Во остатокот на денот и ноќта е ментално и кабловски приклучен низ hivemind на интернет. Секој свој сегмент од животот директно го потпира на културното наследство и го живее истото.

Ти си еден од иницијаторите на кампањата против АКТА и протестите во Белград. Како сето тоа помина и колку се граѓаните спремни и информирани да превземат нешто?

Read More »

Advertisements

Човековите права и слободи не треба да се тезга

Како прво дисклејмер за недоразбирањата на твитер – јас не мислам дека луѓето во било која професија се попродуктивни или можат да завршат подобра работа ако го работат тоа без пари. Тоа е едноставно противречно со егситенцијалните проблеми и потреби кои се појавуваат. Ако мене ми е мерак да програмирам, и го работам тоа без пари, за да јадам ќе морам да работам тогаш нешто друго, што ќе ми одзема време и енергија за да го работам тоа што го сакам. Иако цврсто верувам во слободниот софтвер, ми кркори стомакот и ми се врти кога сум гладна. Добро, не верувам во собирањето пари само за да се собира пари или да се купи ташна од Луј Витон ама тоа е друга приказна. Така да, да расчистиме: ни требаат пари за да го истуркаме секој ден и секако нема ништо подобро од тоа да го работиме тоа што го сакаме и да бидеме добро платени за тоа!

Иако целиот проблем почна од мојата серија твитови 1, 2, 3, 4, 5, сите се фатија за тоа дека ми се сомнителни активистите кои работат за многу пари и дека не е тоа за мене.

А како да не ми биде сомнително?
Read More »

Твои потреби, твој живот

*Оригинално објавено на Радио Слободна Европа на 18.02.2012*

Враќање на стравот од старите но не и заборавени проблеми, собирањето на топло кон поголемите партии но не од снегот, активно развивање нови стратегии, прегрупирање, почеток на тивки кампањи – во Македонија освен на зима мириса и на избори. Избори значат и големи ветувања, долги зборови, насмеани говори и понекоја тупаница во вис.

Додека времето се тркала, а ние слушаме за светла иднина полна инвестиции, евро-интеграции и некое процентче пораст на економијата сепак сме затворени во сопственото секојневие – мора да го изживееме својот ден.
Ние сме тие што сме. <a href="Можеби сме млад дечко кој и покрај своите пречки во развојот сака на својот роденден да влезе и да се забавува како рамноправен член на општеството во клубот од кој е одбиен само затоа што е различен. Можеи мораме да се соочуваме со дискриминацијата секој ден. Нам нема да ни смени многу ветувањето за порастот на економијата, но и тоа како би ни сменила едукацијата на населението за нашиот проблем и јасна законска регулатива која ќе се применува во пракса и ќе не штити од идни такви несакани ситуации.

Можеби сме дел од маргинилизираните групи на граѓани кои често имаат непријатни средби со полицијата, особено со специјалните сили кои знаат да употребат прекумерна сила и кога не е потребна. Нам нема да ни смени многу ветувањето за инвестиции, но и тоа како би ни сменила а можеби и живот спасила законска регулатива со која на овој кадар ќе мора да му се пружи потребната едукација за хуманост и регулатива која би ги контролирала и санкционирала таквите немили настани кои се случуваат.

Можеби сме жител на Струга кој убаво си живее со својот комшија Албанец, долги години без нашата националност и вера да претставува проблем. Враќањето на минатите но не заборавени меѓуетнички тензии заради којзнае какви внатрешно-надворешни политики нема да сменат ништо меѓу нас, но ќе направат другите да не гледаат на криво. Полека, полека ќе изгубиме комшија и пријател а ќе добиеме туѓинец, од оние другите кој живее до нас. Нам не би ни сменил многу некој говор со долги зборови и убедување дека ќе се решат тензиите, но и тоа како би ни сменило тоа да не го растура некој нашето секојдневие за некоја борба од која никогаш нема да видиме некоја корист.

Можеби сме жител на Велес, кој пред бенефитот на целата држава со рестартирањето на топилницата и ефектот на кој тоа би го имало на вработувањето и економијата, со полно право го става животот на своите деца.

Многу е тешко да се ставиме во туѓа кожа. Пак се навратив на овој момент од претходната колумна за да ја дообјаснам важноста на граѓанската иницијатива – како единствена која може да донесе реална промена и подобрување во нашиот живот. Не нужно сликовито покажување револт во облик на протест, туку напротив, користење на органите на ситемот во кои живееме за стигнување до замислената цел. Праќање граѓански иницијативи до надлежните законодавни тела, пишување писма до вашите избраници во парламентот, посети и барање разговор и прием кај оние кои се на фотеља заради вашиот глас. Понекогаш и едноставно актуелизирање на проблемот или негово претставување пред широката јавност може да заврши многу работа. Ако кажете дека ова не функционира во моментов, нема да сте далеку од вистината, но тоа е само затоа што ние не сме го истренирале системот да работи. Атрофирале мускулите кои ги држеле отворени тие канали на комуникација. Затоа, барајте затоа што само вие знаете што ви треба најубаво.

Патем, пред да биде доцна, се информиравте ли за АКТА?

Среќниот човек

Мора да го погледнете видеото. Едноставно мора. Голема гушка до Дафина која ми го прати*.

Видеото е всушност кратко филмче за едно 88 годишно деде, кое секој ден, од 20 до 4 па до 10 часот наутро стои на кружниот тек во Хамилтон, Бермуда и ги испраќа зафатените граѓани кои одат на работа со насмевка, им мафта и им праќа бакнежи велејќи дека ги сака.

Вели дека „ги поздравува луѓето да ги потсети дека животот е убав, дека без разлика на тоа што се случува во животот, секогаш e слатко да си жив“.

И да врнее и да вее, Џони Барнс е тука. Тука е за да ја сподели братската љубов со секој кој ќе помине.

Секое утро ги потсетува граѓаните дека имаат избор како ќе го поминат нивниот ден, избор да се смеат и да бидат среќни или да носат тежок товар. Барем така вели една госпоѓа која раскажува за едно утро кога била нерасположена и не сакала да го погледне Џони за да остане во тоа расположение, но по неговиот поздрав не можела да не се сети на изборот кој го има.

Не може да не ја забележите искрената насмевка, добродушност и едноставност на неговото лице. Не можете да останете рамнодушни на начинот на кој вели: I enjoy, I enjoy making people happy.

Сигурно има луѓе кои ќе го отфрлат неговиот начин на живот како бескорисен, можеби луд или пак и двете. Мене пак, ми е пример за наоѓање на местото во светот, за едноставноста кон која тежи секој човек и каде е среќен. Зошто би бил мојот или твојот начин на живот покорисен и понормален?

Џони Барнс вели дека „една од најголемите радости кои може да и се случат на една индивидуа е кога правите нешто да ја видите реакцијата на лицето на другиот.“

Драгиот Џони го наоѓа своето задоволство од тоа да им помага на луѓето, насмевката ја црпи од стотиците кои ги предизвикува дневно и верува дека животот е убав. Драгиот Џони ја сфатил тајната на животот, содржана во мојот омилен цитат: Happiness is real only when shared (Into the Wild).


п.с Мало потсетување. Да беше АКТА на сила, немаше да може да ја споделам со вас оваа приказна. Информирај се.