Ние сме ништо

Главоболката од вчера ми е доказ дека нешто реално се случило. Впрочем, втор пат неделава се будам со кошмарно чувство и куп хартиени марамчиња до мене, по поминати неколку часа плачење од немоќ, поради политички и прашања кои се поврзани со оваа држава.

Не е само мојот стрес. Порано знаев да бидам гневна, сега, така ги чувствувам рацете врзани што на очи ми доаѓаат само солзи. Ама солзи такви крупни, што болат. Што кога ти поминуваат по образ печат. Како да тажам некој што починал, па со секоја капната дел од мене кај што бил скриен излегува.

Се разбудив денеска во 1 часот попладне, затоа што заспав кога престана звукот на пилите сабајле пред мојата зграда. Во моментов, еден човек вика, се дере, повикува на правда, веќе цел час вика без да престане. Претопло е, а некоја жена плаче и го смирува. Од прозорецот уште можам да го видам нередот што го оставија вчера. Живееме во лудило.

Јас живеам во зградата карши Бристол, во онаа што е сега цела заградена, пред која имаше споменик. Кога минатиот пат ги сечеа дрвата не бев во Македонија. Не ни можев да претпоставам дека ќе го видам истото и како тоа всушност изгледа.

Во 3 и 30 вчера чув галама и викање од доле, се освестив и ѕирнав низ прозорецот, видов полиција како се собира. Затоа што имаше доле луѓе со шатори од иницијативите „Кислород“ и „Авангарда“ или се нарекуваат и „Паркобрани“, мислев дека едноставно дошле да ги тргнат, затоа што верувам дека имало поплаки на нив затоа што до раните утрински часови пуштаа гласна музика и филмови, а и правеа галама. Наеднаш почнаа да доаѓаат многу повеќе полициски коли, а колку што можам да видам од дрвото што ми е баш пред прозорот (едно останато) забележав дека носат кациги и штитови во рацете, што не би било случај да ги дислоцираат само, а да не очекуваат никаква посериозна реакција или слично.

Еве сега овде морам да ја признаа мојата грешка и се надевам дека сите ќе научиме од неа. Арогантното однесување на вклучените во оваа иницијатива со шаторите изминатите денови (непочитувањето на јавниот ред и мир, сепак мајка ми оди на работа во 5 ипол), како и тоа што познавав голем дел од нив како членови на опозициската партија, направи да ги земам со резерва и да ги сфатам толку сериозно, иако присуствував и на првиот протест кој го органзираа. Во изминатите години, како сведок на некои претерани драми на опозицијата, претерување и вадење на работите од контекст, знаете она викање „Волк, волк!“ и кога го нема заради сензационалност, па кога дошот волкот навистина никој не излегол и ги изел овците. Е па тоа и се случи. И многу ми е жал.

Очигледно, веќе нема простор за недоверба, пребирање на луѓето со кои се пружа отпор, нема простор за сомневање во нечии намери. Ние сме ставени во ситуација на апсолутно дивеење на власта, и освен здружен отпор, било каков, со било кого, во било која ситуација и на било кој начин, ништо не се може. Значи ова „нож до коска“? Е па таму сме. Сечење на дрва, незаконски, во 4 наутро додека граѓани вриштат и плачат доле, со полиција која реагира на команда „Потиснувај!“ е тоа ниво.

Би сакала да продолжам.

Додека да се облечам и да истрчам доле, го видов најголемото дрво како паѓа, на кај мојот прозор, такво огромно и со тресок. Кога гледаш дека пред твои очи уништуваат нешто што постоело одамна, што му требало време да израсне и порасне за да му служи на овој град, нема друго чувство освен болка. Болка ако ја разбираш и ти е јасна сериозноста на тоа што го прават.

Доле, го начекав веќе во полн ек ова:

И трчајќи натаму, ја забележав мајка ми како трча на кај мене. И тоа. Пред мајка што ќе праиш, страв ми е за неа. Морав да стојам само таму, малку по на страна, да стојам како кип и да плачам како мало дете додека мајка ми ме држи за рака. А тие, сечат. Јас стојам, пред мене полицијата ги потиснува оние кои се бунат, а тие сечат и звуци на пила и дрва кои се кршат се мешаат со врисоците на граѓаните.

Стоев долго само за да се уверам дека нема да има пропусти во однесувањето од страна на полицијата. Луѓето едно време се разжустрија, па имаше таква можност. Не знам зошто, тоа уште од две години ми има останато во глава, да и бидам полицаец на полицијата. Како и да е, од нивна страна, се беше во ред. Веќе кога почнаа да ми се тресат нозете од стрес, решив да се качам дома. А и мајка ми беше во 5 ипол на работа.

И се качив. На секое пуцкање на дрво кое се крши (патем сите беа веќе исечени, само гранките беа големи и го произведуваа истиот звук) пак се расплакував. Ужас.

И да не излезе дека ова го пишувам само да си ги документирам своите солзи, ова го пишувам за да го документирам дивеењето, ѕверштината на моменталната власт, невредноста на човечкиот живот, на граѓанскиот глас и ситуацијата во која сме ние ставени како луѓе, каде ни се одземени сите права и должности кои ги имаме како граѓани. Нашата волја не вреди. Тоа што имаме ние да кажеме за сопствениот град не е важно.

Каде од оваа точка? Што понатаму? Не знам повеќе…

3 thoughts on “Ние сме ништо

    • Sasho, tvoite dve rechenici, so ushte edna “Nashata vlast, Rajhot, ke trae 1.000 godiin”!i, ja kaza 1939 godina eden tip so smeshni brkovi, pa milioni kako tebe mu skandiraa. Onie isti koi po 6 godini ke bidat ubieni, siluvani, razdomeni, a preziveanite 50 godini ke bidat sovetski slugi i ke se kaat oti togash gi izvikuvale tvoite rechenici!

  1. Noke decata kradat rat kapni od vozilata, pijanicite se teteravaat od bandera do bandera, eftinite kuravi se tepaat za vozachite na “Skaniite” parkirani na dobro poznatiot parking, machkite roshkaat po kontejnerite, bezdomnicite spijat na klupite pred kinata “Kultura”, “Bambi” i “Vardar”, lokalnite “milicioneri” so dosada patroliraat prozevajki se, dodeka rabotnite luge uzivaat vo najslatkiot son, po tri chasa site ke stanat za na rabota, “pribidejki” rabota nemaat samo “vechnite studenti”, shalabajzerite i ubavite na majka. Beshe toa vreme koga zad “Bristol” sadevme drvca, oti komunjarskata vlast ne zloupotrebuvashe, nas osnovcite, da sadime “drvca”, ubeduvajki ne deka koga ke sme porasnele tie drvca ke ni davale senka i kislorod. A koga porasnav, sekogash koga vo “Bristol” doagav na shkembe chorba, si go merkav “moeto” drvo. Vremeto si letna, moeto drvo izrasna premnogu golemo, ta mu poprechi na eden selanec od s. Petrovec, koj ete, stanal gradonachalnik i koj me ubedi deka moja vina e oti sum se rodil vo centarot na gradot, vo pogreshno vreme i na pogreshno mesto, deka tuka mora da se izlee beton, kako shto prilichi na sekoja metropola. Pa mi dade ubav sovet, dokolku tolku sum meraklija po drvca, ete mi ja Gazi Baba, ete mi go Drachevo, a bogami i negovoto selo Petrovec, ke mi ja dade negovata poraneshna koliba pod kirija, ta i shtalata vo koja toj, dodeka jas go sadev moeto drvo, chuval volovi, pred da se kurdisa politichar. I se bi bilo ok, sila Boga ne moli, bi mu prostil na seljakot, oti sekoj seljak dojden v grad mrzi i kanarinec da neguva vo stanot, saksii so cveke na balkonot, oti toj od zivotni i zemja izbegal,… dokolku moeto drvo ne go isecheshe vo tri nautro, pod zashtita na temnicata i do zabi vooruzani specijalci, podmolno i kukavichki, vo vreme koga chesnite luge spijat so najcvrst son, a samo kriminalcite se budni. I koga jas ne bev tamu da si go gushnam drvoto za posleden pat i da mu shepnam: “Prosti im, ne znaat shto pravat”.

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Промени )

Connecting to %s