Барајте не на улиците!

Другари и другарки,

Ова го пишувам неспиена, преморена и лута.

Ми стежнуваат во моментов сите чекори изодени овие четири години по улиците, сите заплашувања, сите етикети ми тежат; одново ги чувствувам сите неправди, ме жежат одново солзите на тие што биле гладни, крвави, беспомошни.

Живееме во држава каде немаме никаква контрола над својот живот – ги поминуваме деновите во милост и немилост на оние кои некако се истркалале до врвот, оставени сме на нивната каприциозност, немарност или пак ситни интереси. Сите демократски граѓански механизми кои му даваат сила на нашиот глас, кои се мегафон на нашата волја се угушени, се уништени или пак се блокираат целосно успешно. Одземени ни се медиумите, без кои не можеме да креираме јасна слика за нашето опкружување. Живееме во нечиј сон, конструкција, живееме во кошмарот на несигурноста, незнаењето и стравот!

Улиците се последното упориште, последиот простор за битка. Улиците се нашата последна шанса да излеземе од оваа криминална опресирачка матрица!

Ние сме на улиците затоа што Мартин не даваше отпор и не се опираше на ставањето лисици.

Ние сме на улиците затоа што Спасов мора да слуша усни наредби од полициска параструктура.

Ние сме на улиците затоа што Јанкуловска е нервозна што од идиоти не може да скрие убиство!

Ние сме на улиците затоа што премиерот не ја дели државата од партијата!

Ние сме на улиците затоа што нашите граѓани за нив се „човечиња“ чија мисла ја ставиле во затворот на нивната апсолутна власт.

Ние сме на улиците затоа што правдата мораме да ја бараме на странските судови!

Ние сме на улиците затоа што нашата младина наместо да го впива светот и да ја биде визионер на нашата иднина кампува пред институциите кои тоа треба да и го овозможат.

Ние сме на улиците затоа што ја претворија државата во агенција за вработување и поробија неброени фамилии.

Ние сме на улиците затоа што и ние сме полицијата, ЈСП, и ние сме Пустец, студентите, затоа што ние сме граѓаните!

На улиците сме затоа што сме сите оние луѓе кои мораат да молчат и веднеат глави заради ветувања, додека седат будни во ноќта мислејќи од кого следно да позајмат пари. На улиците сме затоа што татко му на Мартин испи солна киселина, а неговиот брат имаше срцев удар. На улиците сме заради сите такви трагедии кои се случиле тивко без никогаш да не дознаеме. На улиците сме заради она цинична насмевка упатена кон нас додека си прераскажуваат бајки гостувајќи по телевизиите. На улиците сме за тепаните, за сиромавите, за безгласните, за оние кои не смеат да излезат.

Кога ќе се наполнат улиците и не ќе не збира, ќе се истуриме во ходниците на оние згради каде седат циниците, и никогаш повеќе нема да го дадеме своето место.

А до тогаш: БАРАЈТЕ НЕ НА УЛИЦИТЕ!

One thought on “Барајте не на улиците!

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Промени )

Connecting to %s